|
ARSLANİ DO MELİ
Arslani dibaderet̆u
do avepe var aç̆opet̆u.
Emuşeni, dubarace pskidaya do nisimadu: Mağara muşis komeşaxtu do
iri k̆ele z̆abuni
vareya do ambari uncğonu. Avepek arslani mok̆itxus
kogöç̆k̆es. Mara mitik var uk̆uniktet̆u.
Arslanik, mağara muşişa na amulun mteli avepe oç̆op̆up̆t̆u
do ar k̆ayi imxort̆u.
Meliti arslanişi mağaraşa
mendaxtu(idu, igzalu). Mara mağaraşi doloxe var amaxtu. Mağaraşi xut̆ulaş
ʒ̆oxle kododgitu do arslanis nk̆itxups:
-Muç̆oşi
re?
Arslanik nena güktiru:
-P̆at̆i
vore. Mara mağara çkimis muşeni var amulur?
Melik nena güktiru:
-Nok̆uçxepeşen
bz̆irop ki: Skanda dido avi
moxteren, mara na gamaxteren mitişi nok̆uçxeni var ren!
***
ASLAN VE TİLKİ
Aslan
yaşlanmıştı ve avları yakalayamıyordu. Onun için, hileli yaşayayım
diye düşündü: Mağarasına girdi ve her tarafa hastayım diye haber
gönderdi. Avlar aslanı ziyarete başladılar. Fakat kimse geri
dönmüyordu. Aslan, mağarasına giren bütün avları yakalıyordu ve bir
güzel yiyordu.
Tilkide
aslanın mağarasına gitti. Fakat mağaranın içine girmedi. Mağara
deliğinin önünde durdu ve aslana soruyor:
-Nasılsın?
Aslan
cevap verdi:
-Kötüyüm. Fakat mağarama neden girmiyorsun?
Tilki
cevap verdi:
-Ayak
izlerinden görüyorum ki: sana çok av gelmiş, fakat çıkan kimsenin
ayak izi yok.
Kaynak Kitap:
OÜİTXUŞENİ SUPARA - Majurani
Fila- Soxumi- 1937
Mamöarale(yazar):
WİÛAŞİ İSKENDERİ
|
P̆aramitepe